روش استاندارد نگهداری گوساله در صنعت دامپروری، جدا کردن گوساله از مادر بلافاصله پس از تولد و پرورش گوساله ها در باکس های انفرادی بصورت جداگانه در طول دوره شیردخوارگی است. گوساله جوان در طبیعت در یک محیط اجتماعی پیچیده زندگی می کند. انزوای اجتماعی در دوران شیرخوارگی با اثرات منفی از جمله رفتار غیرطبیعی و مشکلات رشدی در گوساله ها همراه بوده است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر نگهداری تکی و یا دوتایی گوساله ها بر عملکرد رشد، سلامت و رفتار آنها بود. بدین منظور 45 راس گوساله شیرخوار هولشتاین 3 روز پس تولد با میانگین وزن 403 به دو تیمار انفرادی (15 راس) و دوتایی (30 راس) اختصاص داده شدند. گوساله ها در طول طرح دسترسی آزاد به آب و خوراک داشته و 2 بار در روز با شیر تغدیه شدند. مصرف خوراک بصورت روزانه، وزن کشی بصورت هفتگی، رشد اسکلتی در ابتدا و انتهای دوره ثبت گردید. وزن بدن در دوره های شیرگیری و کل دوره بصورت معناداری در تیمار دوتایی بیشتر بود (P<0.05). مصرف خوراک آغارین و افزایش وزن روزانه تحت تاثیر تیمار دوتایی قرار گرفته و افزایش معنادار داشت(P<0.01). نمره قوام مدفوع نیز در تیمار دوتایی بصورت معناداری بیشتر بود(P<0.01). رفتار بازی درقبل از شیرگیری بصورت معناداری در گوساله های دوتایی بیشتر بود (P<0.01). مکیدن یکدیگر در گوساله های دوتایی بیشتر (P<0.01) و رفتارهای ضد تغذیه ای در گوساله های انفرادی بیشتر بود (P<0.0.1). رفتار جویدن تحت تاثیر تیمارها قرار نگرفت. بطور کلی نتایج نشان داد که نگهداری گوساله ها بصورت دوتایی سبب بهبود عملکرد و مصرف خوراک می گردد.