هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر استفاده از کفیر بر عملکرد رشد و وضعیت سلامت گوساله¬های شیرخوار هلشتاین بود. تعداد 84 راس گوساله نر و ماده نژاد هلشتاین با میانگین وزن اولیه 50/0±38 کیلوگرم به صورت تصادفی انتخاب و به جایگاه¬های انفرادی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی در این مطالعه عبارت بودند از: 1) تیمار دریافت کننده مکمل پروبیوتیک و 2) تیمار دریافت کننده مکمل پروبیوتیک و 200 سی¬سی کفیر. در طول 30 روز دوره آزمایشی، جیره¬های غذایی پس از توزین روزانه در اختیار گوساله¬ها قرار گرفت. میانگین افزایش وزن روزانه و خوراک مصرفی به صورت روزانه و شاخص¬های رشد اسکلتی در روز صفر، 30 و زمان از شیرگیری ثبت گردید. در روز 14 آزمایش جهت بررسی جمعیت میکروبی مدفوع (لاکتوباسیلوس و اشریشیا اکلای) نمونه¬های مدفوع اخذ و سپس به آزمایشگاه ارسال گردید. تعداد روزهای ابتلا به اسهال به صورت روزانه مورد ثبت قرار گرفت. نتایج آزمایش تفاوت آماری معنی¬داری بر وزن بدن در سن 14 نشان داد (05/0>P)، به طوری که گوساله¬های تغذیه شده با پروبیوتیک و 200 سی¬سی کفیر بیشترین وزن بدن را در مقایسه با تیمار 1 نشان دادند. افزایش وزن روزانه در این مطالعه تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت اما از لحاظ عددی در تیمار 2 بیشترین بود. مقدار مصرف خوراک آغازین در روزهای 0 تا 14 روزگی تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت اما نتایج برای روزهای 14 تا 30 روزگی معنی¬دار (05/0>P) و در تیمار 2 بیشترین بود. در روز 30 آزمایش ارتفاع جدوگاه و کپل تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفت (05/0>P) و در تیمار 2 بیشترین بود و سایر شاخص¬های رشد اسکلتی تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. اثر تیمارهای آزمایشی بر جمعیت لاکتوباسیلوس و اشریشیا اکلای معنی¬دار مشاهده نگردید. نتایج آزمایش تفاوت معنی¬داری را در تعداد روزهای ابتلا به اسهال و شاخص¬های سلامت نشان نداد. نتایج این مطالعه نشان داد استفاده از پروبیوتیک و کفیر می¬تواند باعث بهبود صفات عملکردی در گوساله¬های شیرخوار شود و تاثیر منفی بر شاخص¬های سلامت گوساله ندارد. کلمات کلیدی: گوساله، کفیر، پروبیوتیک، وزن بدن، جمعیت میکروبی