در طی سال‌های گذشته رشد جمعیت، توسعه صنایع و کشاورزی افزایش برداشت از منابع آب زیرزمینی را به همراه داشته است. خشک شدن و کم آبی بسیاری از قنوات، چشمه‌ها و همچنین کاهش دبی و خشکی چاه‌های بهره‌برداری در اکثر نقاط کشور از جمله عواقب برداشت بیش از اندازه منابع آب می‌باشد. بنابراین اتخاذ تصمیمات مدیریتی جهت کنترل شرایط امری لازم و ضروری می‌نماید. اتخاذ تصمیمات صحیح نیازمند شناخت صحیح، درست و علمی شرایط منابع آب در نواحی مختلف کشور می‌باشد. هدف از این پژوهش مدلسازی و پیش¬بینی تراز آب زیرزمینی دشت نجف آباد در شرایط تغییر اقلیم می¬باشد. پس از جمع آوری داده¬ها در دشت نجف¬آباد، با توجه به متفاوت بودن شرایط آب و هوایی منطقه، جهت مدلسازی دقیق¬تر به پنج منطقه تقسیم شد و با توجه به پارامترهای مؤثر در تراز آب زیرزمینی، از چهار الگو متفاوت از پارامترهای ورودی به مدل ها وارد شد. این پنج منطقه شامل بخش¬های شبکه آبیاری نکوآباد، حریم رودخانه زاینده¬رود و شبکه آبیاری خمیران و ارتفاعات سمت غرب و شمال دشت نجف¬آباد می¬باشد. پارامترهای ورودی شامل داده¬های تراز آب چاه¬ها، اطلاعات هواشناسی شامل دما و بارش، داده¬های هیدرومتری شامل دبی رودخانه، برداشت آب از چاه¬های منطقه و داده های مربوط به آبیاری برای سالهای 1390 تا 1400 می¬باشد، که در هر منطقه متفاوت است. پس از بررسی داده های پرت و جایگزینی داده های گمشده و آماده سازی، هفتاد درصد از داده¬های مربوط به هر منطقه برای آموزش مدلسازی از طریق الگوریتم¬های یادگیری ماشین¬ها شامل رگرسیون بردار پشتیبان، جنگل تصادفی و تقویت گرادیان نهایی مدلسازی استفاده شد و سپس سی درصد برای ارزیابی مدلها مورد استفاده قرار گرفت. الگوریتم تقویت گرادیان نهایی در بیشتر مناطق الگوریتم برتر شناسایی شد. میزان میانگین جذر مربع خطا برای داده-های صحت سنجی مدل تقویت گرادیان نهایی برای پنج منطقه به 85/0 ،37/0، 87/0، 04/0 و 23/0 می¬باشد. داده¬های هواشناسی شامل بارش و دما از گزارش ششم با سناریو IPCC2-4.5 تغییر اقلیم جهانی استخراج و در منطقه نجف آباد ریزمقیاس شد. سپس این داده ها وارد مدل برتر هر منطقه گردید و تراز آب زیرزمینی در مناطق دشت نجف آباد برای سالهای 1400 تا 1410، با توجه به داده¬های اقلیمی گزارش ششم تغییر جهانی تغییر اقلیم پیش بینی شد. نتایج پیش¬بینی ترازآب زیرزمینی در شرایط تغییراقلیم وبا فرض تغییر نکردن برداشت آب از چاه¬ها و خشک بودن زاینده رود با مدل منتخب تقویت گرادیان نهایی، بیشترین کاهش تراز آب زیرزمینی را 42/14 متر در شبکه آبیاری حریم رودخانه زاینده¬رود وبه طور متوسط 5/5 متر کاهش سطح تراز آب زیرزمینی در کل دشت نجف¬آباد تحت تأثیر تغییراقلیم و خشک بودن رودخانه زاینده¬رود و همچنین افزایش 2درصدی مصرف آب زیرزمینی خواهد بود. کلمات کلیدی: سطح آب زیرزمینی، یادگیری ماشین، تغییر اقلیم، LARS-WG ، ریزمقیاس نمایی، رگرسیون بردارپشتیبان، جنگل تصادفی، تقویت گرادیان نهایی