در ایران گیاه ذرت به عنوان کشت دوم مورد استفاده قرار می گیرد؛ در نتیجه، علوفه ممکن است در زمانی برداشت شود که در مرحله مناسبی از بلوغ برای سیلاژ کردن نباشد. در این شرایط، گیاه ذرت دارای ماده خشک کمی (20-25 درصد) است. در این مطالعه فرض کردیم که افزودن یک ترکیب باکتریایی (حاوی پدیوکوکوس پنتازیوس، لاکتوباسیلوس پلانتاروم و پروپیونی باکترفرودنرچی) و یا جاذب¬های رطوبت (مثل تفاله چغندر خشک، جو و ذرت آسیاب شده) به سیلاژ ذرت با رطوبت زیاد سبب بهبود شاخص هایی از سیلاژ می شود که بر سلامت و فیزیولوژی دام تأثیر گذار است. تیمارها شامل: (1) تیمار شاهد )علوفه ذرت بدون افزودنی)؛ (2) علوفه ذرت با افزودن باکتری (1 × 10 5 cfu/g)؛ (3) علوفه ذرت با افزودن 5 درصد جو؛ (4) علوفه ذرت با افزودن باکتری و 5 درصد جو؛ (5) علوفه ذرت با افزودن 5 درصد ذرت؛ (6) علوفه ذرت با افزودن باکتری و 5 درصد ذرت؛ (7) علوفه ذرت با افزودن 5 درصد تفاله چغندر قند خشک و (8) علوفه ذرت با افزودن باکتری و 5 درصد تفاله چغندر قند خشک بودند. در این آزمایش، هر تیمار شامل 6 عدد سیلوی آزمایشی بود که در روز 60 بازگشایی شدند. سیلاژ حاوی تفاله چغندر قند، سیلاژ حاوی تفاله چغندر قند و افزودنی باکتریایی و سیلاژ حاوی ترکیب ذرت و افزودنی باکتریایی به طور معنی داری ماده خشک بیشتری نسبت به گروه کنترل و گروه باکتری داشتند (05/0 > P). در مقایسه با گروه کنترل یا گروه باکتری مشاهده شده که سیلاژ حاوی جو و سیلاژ حاوی ترکیب جو و باکتری به طور معنی داری، پروتئین خام بیشتری داشتند (05/0 > P). در مقایسه با گروه کنترل و گروه باکتریایی، افزودن جو و یا ذرت سبب افزایش سطح کربوهیدرات محلول در آب سیلاژ شد (05/0 > P). افزودن جو یا ذرت به سیلاژ به تنهایی و یا در ترکیب با افزودنی باکتریایی، سبب افزایش معنی دار میزان نشاسته در سیلاژ شد (05/0 > P). در مقایسه با سیلاژ کنترل، غلظت اسید لاکتیک در سیلاژ حاوی افزودنی باکتریایی یا سیلاژهای حاوی جو، ذرت و یا تفاله چغندر قند به طور معنی داری بیشتر بود (05/0 > P). همچنین، در مقایسه با سیلاژ حاوی جو، ذرت و یا تفاله چغندر، افزودن ترکیب باکتریایی به آنها سبب افزایش غلظت اسید لاکتیک در سیلاژ (P < 0/05) شد. افزودن ترکیب باکتریایی در مقایسه با گروه کنترل سبب کاهشpH سیلاژ شد (08/0 =P). سیلاژهایی که حاوی ترکیبی از باکتری و جو، باکتری و ذرت و یا باکتری و تفاله چغندر قند بودند، به طور معنی داری دارای pH پائین تری نسبت به گروه کنترل بودند (05/0 > P). در مقایسه با گروه کنترل، افزودن جو و یا تفاله چغندر قند به طور معنی داری (05/0 > P) سبب کاهش میزان پسآب سیلاژ شد. افزودن جو، ذرت و تفاله چغندر قند به همراه افزودنی باکتریایی به طور معنی داری (05/0 > P) سبب افزایش قابلیت هضم ماده خشک سیلاژ در مقایسه با گروه کنترل شد. غلظتهای اسید استیک و اسید بوتیریک به طور معنی داری در تیمار حاوی ترکیب ذرت و افزودنی باکتریایی و تیمار حاوی تفاله چغندر قند و افزودنی باکتریایی در مقایسه با گروه کنترل کمتر بود P < 0/05)). افزودن ترکیب باکتریایی به سیلاژهای حاوی ذرت و یا تفاله چغندر قند سبب افزایش معنی دار میزان اسید پروپیونیک شد P< 0/05)). نتایج نشان داد که، ترکیب متابولیتهای حاصل از کشت افزودنی میکربی به محیط کشت قارچ آسپرژیلوس فومیگاتوس (پس از 48 ساعت) و باکتریهای ایشرکولای، استافیلوکوکوس اورئوس، کاندیدا آلبیکانس (پس از 24 ساعت) اثر قابل توجهی بر مهار رشد آنها نداشت. در مجموع، افزودن جاذب های رطوبت سبب بهبود تخمیر، اسیدیته، قابلیت هضم و کاهش مناسب اسید بوتیریک در سیلاژ شد. در این میان، افزودن ترکیب باکتریایی به همراه تفاله چغندر قند به سیلاژ بهترین نتایج را در بر داشت و توصیه می شود.کلمات کلیدی: سیلاژ ذرت، جو، ذرت، تفاله چغندر قند، اسیدیته، سلامتی، فیزیولوژی دام، سموم