بیماری های همه گیر اثراتاجتماعی، سیاسی و اقتصادی گسترده و متنوعی بر جوامع و سلامت جوامع دارند. سطوح بالاترپیوندهای اجتماعی و ارتباط اجتماعی، توانایی افراد و جوامع را برای آماده شدن، پاسخگوییو بهبودی از یک بحران افزایش می دهد. بنابراین، هدف این مطالعه تعیین تأثیر بحران بیماریکووید-19 بر سرمایه اجتماعی خانوارهای روستایی بود. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و داده‌هایتحقیق از طریق پرسشنامه طی سال‌های 91-1399 در شهرستان‌های قیر و کارزین استان فارسجمع‌آوری شد. روایی محتوای پرسشنامه توسط متخصصان تایید شد و برای پایایی از ضریب آلفایکرونباخ (بیش از 0.75) استفاده شد که نشان دهنده پایایی دستگاه سنجش است. نمونه آماریپژوهش با استفاده از فرمول کوکران (251=n) خانوار روستایی تعیین شد. نتایج نشان می دهد که 90 درصد از پاسخ دهندگانبه نوعی به دلیل COVID-19 مجروحشده اند. اکثر پاسخ دهندگان (87?)حمایت مالی دولت در دوران کووید-19 را ناکافی ارزیابی کردند. استفاده از فناوری اطلاعاتو ارتباطات (44%) و همچنین خدمات بهداشتی در سطح روستا (56%) در طول بحران COVID-19 افزایش یافته است. همچنین، نتایجتحقیق نشان داد که 86 درصد از تغییرات متغیرهای وابسته (سرمایه اجتماعی پس از بحرانکووید-19) تحت تأثیر متغیرهایی مانند زیرساخت نهادی، سطح حمایت اقتصادی دولت، سطح رفاهاجتماعی، سطح استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات، سطح تحصیلات و سطح امکانات درمرکز بهداشت. نتایج تحقیق تاکید می کند که نه تنها حمایت های مالی و اقتصادی (بدونحمایت های آموزشی-فرهنگی) دولت از مردم مناطق روستایی در شرایط بحران کمکی به بهبودشاخص سرمایه اجتماعی مردم پس از ‏ بحران، بلکه به دلیل ناکافی بودن این نوع حمایت ها(حکمرانی ضعیف به ویژه در کشورهای در حال توسعه) بر مؤلفه اعتماد مردم و در نتیجه سرمایهاجتماعی مردم تأثیر منفی می گذارد.

کلمات کلیدی:سلامت روستایی،توسعهروستایی،پاندمی،زیر ساخت های روستایی