جفت ماندگی یکی از ناهنجاری های تولیدمثلی است که به واسطه اثر روی عملکرد تولید و تولیدمثل سالانه هزینه هنگفتی را به صنعت گاو شیری وارد می کند. بررسی ارتباط آن با عوامل موثربرصفات تولیدی و تولیدمثلی می تواند دید روشنی برای کنترل بیشتر آن ایجاد نماید. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط ژنتیکی جفت ماندگی با صفات تولیدمثلی انجام شد. لذا از اطلاعات 93828 رکورد زایش متعلق به 39009 حیوان در نوبت زایش دوم به بالادر چهار گله صنعتی استان اصفهان طی سالهای 1390 تا 1399 (10 سال) استفاده شد. جهت ویرایش داده?ها از نرم افزار SQL نسخه 2014 استفاده شد. به منظور بررسی اثر جفت ماندگی روی نرخ گیرایی در تلقیح اول، روزهای باز، فاصله زایش تا اولین تلقیح و فاصله زایش از رویه GLIMMIX نرم افزار SAS و برای ارزیابی ژنتیکی از ASREML استفاده شد. هر مورد وقوع جفت ماندگی به طور معنی داری 7/8 روز باز را افزایش، 6 درصد نرخ گیرایی را کاهش، 7 درصد شانس موفقیت در تلقیح اول را کاهش و باعث افزایش 3 روز در فاصله زایش تا اولین تلقیح شد. وراثت پذیری جفت ماندگی 078/0 تخمین زده شد. همچنین وارثت پذیری فاصله زایش، روز باز، نرخ گیرایی و فاصله زایش تا اولین تلقیح به ترتیب 06/0، 097/0، 052/0 و 037/0 تخمین زده شد. بیشترین همبستگی ژنتیکی (39/0) و فنوتیپی (23/0) را جفت ماندگی با فاصله زایش داشت. همچنین نتایج حاصل نشان داد که ارزش اصلاحی جفت ماندگی با متوسط 08/0 سالانه روندی افزایشی داشته است. به طور کلی نتایج حاصل نشان داد جفت ماندگی به طور معنی داری روی عملکرد تولیدمثلی تاثیر سوء داشته و نرخ باروری را تحت شعاع قرار می دهد. همچنین انتخاب برای نرخ آبستنی دختران شاید بتواند غیر مستقیم روی کاهش این ناهنجاری اثرگذار باشد. کلمات کلیدی: جفت ماندگی، صفات تولیدمثلی، وراثت پذیری، همبستگی ژنتیکی و فنوتیپی، گاو شیری.