فیلودندرون پرتقالی (شاهزاده‌ی نارنجی) گیاهی زینتی از تیره‌ی شیپوری سانان و از گیاهان تک لپه می¬باشد. این گیاه مظهر سلامتی و فراوانی بوده و به دلیل شاخ و برگ زیبا مورد توجه می‌باشد. تکثیر سنتی این گیاه از طریق بذر و قلمه زنی بوده که این روش‌ها علاوه بر آنکه دشوار و زمان بر هستند، موجب انتقال بیماری نیز می‌شوند. از نظر تجاری بهتر است که این گیاهان از طریق کشت بافت تکثیر شوند چراکه با این روش در زمان کمتر می‌توان تعداد انبوهی از گیاهان یکسان و عاری از بیماری را تولید کرد. در این پژوهش با هدف دستیابی به پروتکل بهینه جهت ریزازدیادی فیلودندرون پرتقالی، از روش‌های باززایی مستقیم و غیرمستقیم استفاده شد. نتایج نشان داد که روش باززایی مستقیم با استفاده از جوانه‌ها‌ی جانبی موفق‌تر بوده است. آلودگی قارچی درونی یکی از چالش‌های اصلی این پژوهش بود که با پیش تیمار گیاه مادری با قارچکش کاربندازیم و فوزتیل آلومینیوم همچنین با ضدعفونی مناسب ریزنمونه‌ها با کلرید جیوه 1/0 درصد تا حدودی کنترل شد. در این مطالعه ریزنمونه‌ی جوانه‌ی جانبی با طرح آزمایشی فاکتوریل بر پایه‌ی طرح کاملاً تصادفی در 9 تیمار و سه تکرار با هورمون‌های BAP و IBA مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج آماری از رشد جوانه‌ها نشان داد که بهترین ترکیب هورمونی برای رشد جوانه‌ی جانبی، محیط کشت حاوی mg L-1 5/0 BAP و mg L-1 5/0 IBA می‌باشد. روش باززایی غیرمستقیم با هدف القا کالوس در ریزنمونه‌های پهنک برگ، دمبرگ، ساقه و ریشه‌ی نابه جا موفقیت آمیز نبود. همچنین مشخص شد که استفاده از گیاهان مادری بزرگتر و سالم‌تر برای ریزازدیادی موفقیت‌آمیزتر است. این پژوهش نشان می‌دهد که ریزازدیادی فیلودندرون پرتقالی با وجود چالش‌های مربوط به آلودگی قارچی، با انتخاب مناسب ریزنمونه، ضدعفونی دقیق و استفاده از ترکیب هورمونی مناسب امکان‌پذیر است. کلمات کلیدی: فیلودندرون، کشت بافت، جوانه جانبی، آلودگی قارچی، هورمون، گیاه زینتی، ریزازدیادی، باززایی