توسعه روستایی از مهم‌ترین راهبردهای مسیر برنامه‌ریزی حال حاضر است و در این مسیر بیشتر از سه دهه از اجرای طرح‌های هادی در نواحی روستایی کشور می‌گذرد و صرف اعتبارات ملی در مراحل مختلف تهیه و اجرای آن، تحول گسترده در زمینه‌های کالبدی- فضایی، مانند دگرگونی در بافت کالبدی روستا، تغییر در الگوی ساخت مساکن، هماهنگی در شبکه‌ی معابر روستا و تسهیل در امر رفت‌وآمد روستاییان را فراهم آورده است. تهیه و اجرای طرح جامع روستایی با بومی‌سازی و محلی سازی برنامه‌ها و اهداف توسعه در مناطق روستایی متناسب با ظرفیت آن مکان و به‌منظور دستیابی به شرایط مطلوب انجام می‌شود، تا موجب ارتقای کیفیت زندگی و رضایتمندی روستاییان شود. هدف از انجام این پژوهش بررسی الگوی اجرای طرح هادی روستایی و بهینه‌سازی مدل با استفاده از دیدگاه روستاییان و کارشناسان: مطالعه موردی شهرستان نطنز است. مطالعه حاضر بک مطالعه‌ای توصیفی تحلیلی با رویکرد پیمایشی است. جامعه آماری آن شامل دودسته خبرگان و روستائیان شهرستان نظنز بودند. در جامعه اول بر اساس روش نمونه‌گیری گلوله برفی هدفمند تعداد 30 خبره انتخاب شد. در جامعه دوم بر اساس فرمول نمونه‌گیری کوکران با دقت احتمالی 93 درصد تعداد 200 نفر از روستاییان انتخاب شدند. ابراز اندازه‌گیری پژوهش دو پرسشنامه محقق ساخت مخصوص خبرگان و روستائیان می‌باشد. یافته‌های این مطالعه نشان داد که در بررسی دیدگاه خبرگان در سه حیطه (کارکنان بخشدار، بنیاد مسکن و مدیرت روستا) دیدگاه افراد در گروه‌های مختلف تفاوتی ندارند. یافته‌های پژوهش نشان داد که باوجود گذشت بیش از سه دهه از اجرای طرح هادی روستایی در ایران، هنوز بسیاری از مدیران، مدیران و مردم عادی روستایی از اهداف و روند اجرای این طرح آگاهی چندانی ندارند. همچنین از دیدگاه کارشناسان، طرح راهبر روستایی اگرچه دارای نقاط ضعف و درنتیجه تهدیدات احتمالی توسعه روستا است، اما دارای نقاط قوت و فرصت‌های خوبی است و از دیدگاه کارشناسان، می‌تواند یک استراتژی تهاجمی را دنبال کند. همچنین از دیدگاه روستائیان این طرح چندان پایدار نیست و کمتر به جنبه‌های اقتصادی و زیست‌محیطی توسعه در محیط روستا توجه شده است. کلمات کلیدی: طرح هادی ، مدل بهینه‌سازی، توسعه روستایی، شهرستان نظنز